Het Wederweerzien

Thera was blij dat het de afgelopen dagen wat warmer was geworden, ze kon nu eigenlijk nog net niet met blote benen s’avonds de deur uit, maar ze deed het toch – ze droeg tenslotte altijd minder kleren dan gebruikelijk was bij het weertype. Het zwarte jurkje zat strak om haar lichaam en bedekte haar armen. Zwart stond haar prachtig, vond Thera: het kleurde haar huid nog bruiner en haar haar nog blonder. Ze droeg weinig make-up en trok een gekleurd vestje over haar jurk om zichzelf een beetje warm te houden om de fiets.


Wanneer ze vijftien minuten later dan afgesproken aankomt in het café waar ze vroeger geregeld koffie of bier dronken, is Dante al halverwege zijn eerste glas en het biertje aan de andere kant van de tafel is doodgeslagen. Je ziet er mooi uit, zegt Dante als hij haar gedag kust. Dank je, antwoordt zij. Ik was bang dat je niet zou komen, vertelt hij haar. Ik ben toch altijd te laat, of dacht je dat dat veranderd zou zijn? Thera neemt plaats op de hoge barkruk en kijkt vertwijfeld naar het biertje dat voor haar neus staat.

- Ik kan een nieuwe voor je bestellen als je wilt, vraagt Dante.
- Nee, nee, dat is het niet, zegt Thera, ik drink tegenwoordig gewoon liever whiskey.
- Oh.
- Maar ik drink deze eerst wel op.

Het is vreemd om hem na zo’n lange tijd weer te zien. Ze dacht al maanden nooit meer aan hem en zijn verzoek om weer eens af te spreken was onverwacht gekomen. Aanvankelijk wilde ze het voorstel afwijzen maar hij had haar nieuwsgierigheid gewekt en ze vroeg zich af wat er veranderd was. Op het eerste gezicht niets, in ieder geval. Zijn haar zit nog altijd niet en zijn huid is niet egaler geworden. Ook zijn er nergens tekenen van baardgroei te bekennen en het shirt wat hij draagt is er een die hij twee jaar geleden ook had kunnen dragen. Wel ziet er alleen nog vermoeider uit dan vroeger en hij kijkt minder levenslustig uit zijn ogen. Voor zover je dat daadwerkelijk kan zien. Hoe is het?, vraagt Thera en hij vertelt over zijn nieuwe baan en dat hij druk is en weinig tijd heeft om sociale contacten te onderhouden en dat hij slecht slaapt en veel drinkt en begonnen is met roken maar dat dat zijn longen geen goed doet en dat hij nu alleen woont omdat zijn ex is uitgetrokken en hij vertelt ook dat zijn vrienden allemaal de stad uit zijn verhuist en eigenlijk komt het erop neer dat hij vermoeid en eenzaam is en ongelukkig ook. Oh, antwoordt Thera. Hoe is het met jou?, vraagt hij dan en Thera vertelt dat het goed gaat. Dat ze gelukkig is omdat ze het naar haar zin heeft op school en met haar huisgenootjes, dat ze veel de hort op is maar wel serieus bezig is met haar studie en stage en zichzelf ontwikkelen. Dat ze binnenkort gaat beginnen met rijlessen en ze vertelt over de trip naar Berlijn die ze in juni wil gaan maken en dat ze van de zomer misschien wel een weekje naar Polen gaat met andere vrienden en dat ze erover nadenkt om een langere tijd op reis te gaan. Dat ze na deze opleiding misschien wel Criminologie wil gaan studeren of Psychologie of Filosofie en dat ze tegenwoordig aan kickboksen doet en ze grapt dat ze hem nu zo in elkaar zou kunnen slaan als ze zou willen. Hij lacht en drinkt zijn glas leeg. Thera haar favoriete barman komt naar de tafel waaraan ze zitten en brengt een glas whiskey voor Thera mee. Schoonheid, begroet hij haar, je ziet eruit alsof je wel een borrel kunt gebruiken. Wil jij nog een biertje, Dante? Hij kent hen allebei bij naam omdat ze vaste gasten zijn. Of waren. Dante komt er waarschijnlijk niet meer nu hij zo een drukke baan heeft, maar Thera probeert nog minimaal een keer in de maand langs te gaan. Vroeger zat ze er elke dag na school en vaak borrelde ze na sluitingstijd nog mee en bestelde ze samen met het personeel midden in de nacht Indisch of Thais, ook al hield ze daar niet van.

- Sinds wanneer drink je eigenlijk graag whiskey?, vraagt Dante.
- Ik lees veel Bukowski.
- Oh.
- En ik ontmoette een jongen die graag whiskey drinkt.
- O.
- En ik heb mooie whiskeyglazen van Sinterklaas gekregen afgelopen december.
- Zie je die jongen nog steeds?
- Geregeld ja.
- Ga je ook met hem naar bed?
- Het lijkt me niet dat dit jou iets aangaat.
- Nee.
- Zullen we bitterballen bestellen?

Dante haalt herinneringen op die Thera al lang en breed vergeten was en ze lachen om de keer dat ze twee goudvissen hadden gekocht en om de keer dat ze zouden gaan winkelen maar ze allebei zo brak waren dat ze de hele middag even rust hadden gehad in hetzelfde café als waar ze nu zaten en dat de winkels al dicht waren toen ze eindelijk de energie hadden gevonden om op te staan.

Ze waren toen naar huis gegaan en ze hadden eten besteld en heel veel wijn gedronken en Thera had een joint gerookt. Dat deed ze toen nog niet zo vaak als nu (eigenlijk zelfs heel zelden) en ze was er giechelig van geworden en later was ze tijdens de film in slaap gevallen. Thera drinkt haar whiskey bijna net zo snel als dat Dante zijn bier drinkt en dan herinnert ze zich haar eerste keer met hem en hij vertelt haar dat hij het bijzonder vond en zij vond het ook bijzonder en fijn en lekker maar dan zegt ze dat het nooooooooooooooit meer gaat gebeuren en hij kijkt bedroefd. Of had je echt gedacht dat alles als vanouds zou zijn?, vraagt ze hem en hij schud van nee maar ze ziet dat hij dacht van ja. Of hoopte in ieder geval. Wanneer ze hem vraagt waarom het uit is met zijn ex zegt hij eerst dat hij er niet over wilt praten. Na wat aandringen vertelt hij dat ze hem niet begreep en dat hij zich benauwd voelde in hun relatie. Dat zij het niet kon hebben dat hij veel moest werken en dat ze geen begrip had voor het feit dat hij carrière wilde maken. Toen ze wegging nam ze de poes die ze samen hadden gekocht mee, maar het was beter zo want hij was toch altijd een beetje een einzelganger geweest, zegt hij. Thera weet dat dit niet waar is. Hij is graag onder de mensen maar kent geen empathie en weet niet hoe hij vriendschappen en relaties moet onderhouden, waardoor hij nu alleen over is gebleven. Toch knikt ze ja en Dante glimlacht. Ze praten nog meer en drinken nog meer en Thera wordt dronken. Ze vertelt hem grappige verhalen over scharrels en over de weekenden die ze soms heeft en Dante lacht mee maar vertelt zelf niets omdat hij nooit wat meemaakt. Soms vraagt hij door maar Thera wilt niet teveel kwijt over de mannen die ze ziet en ze noemt expres geen namen zodat hij niet weet hoeveel verschillende het er wel of niet zijn. Als er een aantal uren verstreken zijn betaalt Dante de rekening en als ze buiten staan zegt hij haar dat hij het fijn vond haar te zien. En dat meen ik, vertelt hij. Alsof alles wat hij de rest van de avond gezegd heeft gelogen is. Hij brengt haar thuis want ze wonen toch bij elkaar in de buurt en voor de deur zegt hij: Ik bel je morgen, ja? Thera knikt en hij kust haar. Ze kust hem terug en als hij wegfietst is ze boos op zichzelf en een beetje in de war. Maar ze weet hoe ze dronken was, dat het gezellig was en dat hij haar morgen belt dus misschien is er niets aan de hand.

Die nacht droomt ze over hem en als ze wakker wordt zit hij nog steeds in haar hoofd en ze krijgt die dag niets voor elkaar omdat ze op zijn telefoontje wacht. Maar hij belt niet. Hij belt nooit.

Sterre Aandewiel, april 2013